Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΣΕ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ Μ. ΛΟΪΖΟΥ


ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΟ

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Σχεδόν πενήντα χρόνια βάσανα και διωγμοί
Τώρα στη μαύρη αρρώστια ανάξια πλερωμή
Το δίκιο του αγώνα πολλά σου στέρησε
μα η ζωή η λεχώνα ελπίδες γέννησε

Τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη σου ζωή
Τ’ όνειρό σου ανασταίνω και το κάθε σου γιατί

Ποτέ δε λες η μοίρα πως σε αδίκησε
μα μόνο η ιστορία αλλιώς σου μίλησε
Σκυφτός στα καφενεία, στους δρόμους σκεφτικός
μα χτες μες στην πορεία περνούσες γελαστός
-----

Με αφορμή την αποχώρηση του Μάνου Λοίζου από τη ζωή σαν σήμερα πριν από 30 χρόνια (17-9-2012) εορτή της Σοφίας-Πίστεως-Ελπίδας-Αγάπης και λοιπών αρετών-αρχετύπων,θα ασχοληθούμε με τους στίχους του Μ.Ρασούλη :
"Τίποτα δεν πάει χαμένο..."
Ο Ρασούλης ήταν παλιός τροτσκιστής και στέλεχος της αριστερής νεολαίας,συνέδεσε τη ζωή του με τους αγώνες της αριστεράς όπως και ο Μάνος Λοίζος.Ο Ρασούλης επιπλέον είχε μυηθεί όπως φαίνεται ,στην ινδουιστική θρησκεία και το συνδύασε αυτό στη ζωή και στα έργα του.
Μελετώντας λοιπόν τους παραπάνω στίχους και κυρίως το επίμαχο δίστιχο-ρεφραίν βλέπουμε ότι πιστεύει πως ο καθένας μας είναι αιώνιος και οι ιδέες μας και τα έργα μας είναι αποσκευές στη βαλίτσα μας (αιτιατό σώμα ή καρίνα σαρίρα )που κουβαλάμε από ζωή σε ζωή με σκοπό να εξελιχτούμε προς ανώτερες οντότητες.Η ζωή  της κοινωνίας μας εξελίσσεται μαζί με μάς από γενιά σε γενιά και σε κάθε νέα ζωή που ερχόμαστε πληρώνουμε το "κάρμα" μας και γινόμαστε καλύτεροι μαζί με την νέα κοινωνία στη νέα εποχή που θα ζήσουμε!
Το τραγούδι είναι τραγούδι Σοφίας-Πίστης-Αγάπης και Ελπίδας κυρίως στην αιωνιότητα του ΕΙΝΑΙ μας και το ταξίδι του μέσα στην αιώνια Φύση-Μητέρα μας!
Θα κλείσουμε υπενθυμίζοντας τα λόγια από το τελευταίο γράμμα του Νίκου Πλουμπίδη που εκτελέστηκε το 1952 πέντε μήνες μετά την εκτέλεση του Ν.Μπελογιάννη,τα οποία, δεν είναι παρά το προοίμιο των στίχων του Μ.Ρασούλη:

"...«Μη λυπάστε, εγώ τώρα θα ησυχάσω. Ο θάνατος είναι μια αλλαγή της ύλης. Έτσι είναι»!

Αυτή πρέπει να είναι και η αντιμετώπιση του πνεύματος από κάθε λογικό άνθρωπο.Δεν είναι κάτι διαφορετικό από την ύλη.Είναι η ίδια ουσία αλλά με διαφορετική πυκνότητα.Από την παχιά ύλη της φυσικής ζωής που ζούμε τώρα έως την πιο αραιή των ανώτερων νοητικών κόσμων σύμφωνα με την καθορισμένη ιεραρχία και εξέλιξη που έχει βάλει με τους νόμους της η Φύση.
Μέσα σε αυτή κολυμπάμε και αλλάζουμε μορφές και προχωράμε από τις κατώτερες παχιές-αδρές μορφές προς τις ανώτερες -αργά και σταθερά-αλλά και με οπισθοδρομήσεις και άλματα σύμφωνα με την την διαλεκτική θεωρία του επιστημονικού υλισμού ,που μας αποκάλυψαν οι "προφήτες " Μαρξ και Ένγκελς.

Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες.

κωπηλάτης.