Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

ΤΟ ΠΑΙΓΝΙΔΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ-Το μεγαλύτερο μυστήριο του κόσμου!

Ο Θεός δεν παίζει ζάρια έλεγε ο Άινστάιν.
Όμως τα συμπεράσματα από όλες τις θρησκείες δείχνουν ότι ο Θεός αρέσκεται να λαμβάνει ρόλους όπως ένας ηθοποιός και να παίζει παιγνίδια ,όπως ένα παιδί.
Δεν είχε λοιπόν άδικο που ο Ιησούς έλεγε, αφήστε τα παιδιά να έρθουν προς εμένα.
Για να πλησιάσεις το Θεό,πρέπει να είσαι παιδί.Και το παιδί είναι ο μεγαλύτερος βαθμός μύησης στα αρχαία μυστήρια του Ζωροάστρη αλλά και των δικών μας των Καβείρων.
Αυτό σημαίνει να καταφέρεις ή μάλλον να ξαναποκτήσεις την χαμένη συνειδητότητα του παιδιού.
Η συνειδητότητα του παιδιού πλησιάζει πιο κοντά στην αδιαφοροποίητη συνειδητότητα του ΟΛΟΥ.
Είναι η συνειδητότητα που έχει η Φύση ή η αρχική Ουσία από την οποία προήλθαν τα πάντα,ορατά και αόρατα.
Τα χαρακτηριστικά λοιπόν του τετελειωμένου μύστη ,θα είναι η παιδική αθωότητα ως αληθινή ευδαιμονία και ύπαρξη και όχι η απόκτηση της γνώσης.Αυτή είναι ένα κατώτερο γνώρισμα και δεν χρειάζεται όταν φτάσεις στο επίπεδο της ομοίωσης με το Παιδί-Θεό.Γιατί η ύπαρξη σου από μόνη-καθεαυτή είναι πλήρης γνώση.Η γνώση αποτελεί μόνο ένα από τα βοηθήματα του μαθητή στην πορεία του προς την αποκάλυψη του Παιδιού μέσα του.
Όταν τα καταφέρει να αποκαλύψει το κρυμμένο Παιδί μέσα του είναι ο ίδιος παντογνώστης -ευδαίμων Θεός.
Οι αρχαίοι Έλληνες το γνώριζαν αυτό ως κατάλοιπο από την προαρχαία γνώση της Ατλαντίδος και της Αθήνας.Έτσι κράτησαν όλη την ιερή παράδοση στους Μύθους.Όπου Ο ΜΥΘΟΣ ΕΣΤΙ=810=ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ.
Γι'αυτόν μίλησε ο Χριστός στους μαθητές τους πριν αναχωρήσει για το αιθερικό πεδίο και τον αποκάλυψε ως Πνεύμα της Αλήθειας.
Το παραμύθι των παιδιών,είναι πιο αληθινό,πιο ζωντανό,πιο ευδαίμον από τον "πραγματικό" σοβαρό κόσμο που ζούμε και συμπεριφερόμαστε.Γιατί αν είχαμε αντιληφθεί ότι στην πραγματικότητα ζούμε ένα θέατρο τότε θα είμασταν ήδη παιδιά.Αν συνειδητοποιούσαμε ότι είμαστε αιώνιοι και ότι το σώμα που φοράμε και οι ρόλοι που παίζουμε στην κοινωνία είναι απλά μάσκες του θεάτρου του θεού Διόνυσου-Ίακχου θα ήμασταν ήδη ευτυχισμένοι.Θα καταλαβαίναμε ότι δεν υπάρχει αρρώστια και θάνατος,ούτε γεγονότα άσχημα και μοίρα κακή.Απλά όλα τούτα είναι το παιγνίδι του θεού.
Του παιδιού Ίακχου που με τη συνοδεία του από σάτυρους και σειληνούς ,πίνοντας κρασί κάνει βόλτα στην αρένα.
Και ΙΑΚΧΟΣ=901=Ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ.
Αν από μικρούς μας έπειθαν ότι αυτό το σώμα που έχουμε αλλάζει από ζωή σε ζωή σαν το δέρμα  του τζίτζικα που το πετά το καλοκαίρι και το επάγγελμα που έχουμε αλλάζει και αυτό απόζωή σε ζωή,και ότι οι δυστυχίες που περνάμε και οι ασθένειες και ο πόνος δεν είναι παρά τα πέναλντυ για την παραβίαση των κανόνων του παιγνιδιού (κάρμα) τότε αυτή η ανθρωπότητα θα ήταν ευτυχισμένη.
Φρόντισαν όμως να κρύψουν την αλήθεια για το παιγνίδι ,αυτό και το μεταμόρφωσαν σε κάτι σοβαρό.
Έτσι  εγκατέλειψαν την ψυχή και το πνεύμα και έδωσαν υπερβολική σημασία στο σώμα και μας άφησαν έκθαμβους με την πολυπλοκότητα της δομής του.Προσέχουμε δηλαδή περισσότερο τις ιδέες της ποικιλίας και της πολυπλοκότητος και αφήνουμε τις ιδέες της απλότητας και της αθωότητας που αφορούν την ψυχή και το πνεύμα.Σε σύντομο σχετικά διάστημα θα πεισθούμε και για την ανυπαρξία της λεπτοφυούς ύλης που αντιστοιχεί στην ψυχή και το πνεύμα και θα καταντήσουμε σαν τα μυρμήγκια και τις μέλισσες,αυτόματα στρατιωτάκια στην υπηρεσία της υλιστικής κοινωνίας που όλοι θα δυστυχούν.
 Ποιοί το έκαναν αυτό?Μα οι κακοί στο παιγνίδι του Θεού.Χωρίς κακούς πως θα υπάρξει παιγνίδι?.Δεν θα υπάρχει κάν παιγνίδι,αφού όλα θα είναι εύκολα και απλά.
Άρα και οι κακοί είναι τόσο απαραίτητοι όσο και οι καλοί και το τέλος του παιγνιδιού είναι να τους δούμε ΟΛΟΥΣ και ΟΛΑ σαν μια ενότητα.Και εμείς να ανακαλύψουμε ότι ήμασταν,είμαστε και θα είμαστε Θεοί αιώνιοι ,μέρη της Πανέμορφης Φύσης και της Ευδαίμονης Ουσίας που είναι η πηγή της,η αρχή και το τέλος του θεϊκού παιγνιδιού.

Καλές απόκριες

κωπηλάτης