Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

Ο Καρνάβαλος και το πέταγμα του Χαρταετού ( εσωτερική σημασία)

Την εποχή που γιορτάζουμε τις Απόκριες οι αρχαίοι Αθηναίοι γιόρταζαν τα μικρά και μεγάλα Διονύσια .Είναι η εποχή που άνοιγαν τα βαρέλια με το νέο κρασί και έκαναν τις Χόες στους θεούς.Τα παιδιά είχαν κεντρικό και σημαίνον ρόλο στον όλο εορτασμό.
Ο Διόνυσος αποτελεί συμβολισμό της διαίρεσης του Πατέρα Διός ως ΟΛΟΥ ,γι'αυτό και το δεύτερο συνθετικό είναι -Νύσσων όπως νυστέρι και γι'αυτό και μετά την εξαέρωση της μνηστής του Σεμέλης μητέρας του Διόνυσου ,από την πραγματική εμφάνιση του Δία (θυμίζει την εμφάνιση του Κρίσνα στον Αρτζούνα στη Μπαγκαβάτ γκιτά),το βρέφος Διόνυσος ράβεται στο ΜΗΡΟ του Διός για να μεγαλώσει.Εδώ ο Μηρός σημαίνει ΜΕΡΟΣ ,γι'αυτό και στη δημοτική καλείται "μερί" και από εκεί και "μερίς-μερίδα " κ.λ.π.Έχουμε την ίδια ιστορία με την απόσπαση του ΜΗΛΟΥ από τη Μηλιά-Όλον στους πρωτόπλαστους της Εδέμ.
Ο Διόνυσος λοιπόν θα γυρίσει ως Ατομικό Εγώ πλέον όλο τον κατώτερο κόσμο της πυκνής ύλης με το θίασο του από Σάτυρους και Σειληνούς που δεν είναι παρά οι ατομικές ψυχές (jiva) που τον ακολουθούν στο ταξίδι της πυκνής ύλης.Από δω λοιπόν ξεκινά το καρναβάλι με την παρέλαση των ψυχών αλλά και το μασκάρεμα τους με κισσούς και αμπελόφυλλα και σταφύλια.
Ετούτα τα αναρριχητικά φυτά όπως το Γκυ των Δρυίδων δηλώνουν το ένδυμα των πρώτων ψυχών με το αιθερικό ( φύλλα), αστρικό(κρασί-οίνος)  και φυσικό σώμα(σταφύλια-καρποί) τους.
*(το εξηγήσαμε ήδη στην ιστορία με το χριστουγεννιάτικο δέντρο βλ
http://kokkinokoupi.blogspot.gr/2012/12/to.html αλλά και με τη συκιά βλhttp://kokkinokoupi.blogspot.gr/2013/01/blog-post.html ).
Η μάσκα του θεού είναι το προσωπείο των Σάτυρων και Σειληνών ,το καινούργιο πρόσωπο-χαρακτήρα που πρέπει όλοι να λάβουμε σύμφωνα με τον νόμο του κάρμα μας σε κάθε γήινη ζωή.
Σε αυτή τη ζωή είμαι γιατρός,παλιά ήμουν ληστής και αύριο γλάρος....κοκ.
Ανάλογα με ότι έκανα και έδωσα αυτά θα πάρω και θα είμαι στην επόμενη ζωή.Το θέατρο ως δράμα και σάτιρα που βρήκαν οι Μεγαρείς-Δωριείς δεν είναι παρά το παιγνίδι της Ζωής.Ο καθένας μας φορά τη μάσκα του και παίζει το ρόλο του εδώ κάτω.Και πρέπει να τον παίξει όσο γίνεται καλύτερα.Είτε είναι ζητιάνος και άστεγος είτε είναι εφοπλιστής και πρωθυπουργός.Ξέρει τι ρόλο δίνει στον καθένα μας ο Σκηνοθέτης που δεν είναι και αυτός παρά εμείς οι ίδιοι τελικά,αλλά ας τον ονομάσουμε Φύση.
Η περσόνα του καθενός ,όπως αναλύει πολύ καλά ο ψυχίατρος ΚαρλΓιουνγκ στους "ψυχολογικούς τύπους" του.Αυτή η μάσκα θα πεταχτεί όταν τελειώσει τούτη η γήινη ζωή μαζί με τα ενδύματα από φύλα συκής και αμπέλου ,τα πυκνά δηλαδή περιβλήματα-σώματα(kosa).
Και τούτο το τέλος συμβολίζεται με το κάψιμο του καρνάβαλου που υπέροχα-τελετουργικά γίνεται στην Πάτρα μέσα στη θάλασσα,συμβολίζοντας τον φυσικό θάνατο με την απόδοση των στοιχείων του σώματος στη Γη και του αστρικού ή δεύτερου θανάτου που περιγράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψη,όπου παραδίδονται τα πάθη και οι σκέψεις μας στην αστρική θάλασσα. Παρόμοια και η ζωτική ενέργεια του αιθερικού σώματος αποδίδεται στην αιθερική παγκόσμια θάλασσα.
Και αυτά όλα γίνονται τότε που τελειώνει ο χειμώνας και έρχεται  η άνοιξη με το άνθισμα των φυτών,την αύξηση του φωτός και τη γλυκύτητα της φύσης.Όχι τυχαία γιατί ο χειμώνας τέλειωσε για την ψυχή που μένει και έρχεται η άνοιξη!
Τι μένει ,λοιπόν από τον καημένο τον καρνάβαλο που κάηκε?Ο σκελετός του που συμβολίζει και την Ψυχή.Ένας φωτεινός σκελετός που υπάρχει μέσα στον καθένα μας αλλά τις περισσότερες φορές καλύπτεται με λάσπη και σκουριά και δεν ακτινοβολεί από τις αρθρώσεις του,ούτε ρέει το φως στα κρυστάλλινα κόκαλα του.Χρειάζεται δουλειά για να καθαρίσει από τη βρωμιά και να παρουσιαστεί καθαρή και φωτεινή η Ψυχή μας έτοιμη να πετάξει την επομένη του καψίματος του Καρνάβαλου,την Καθαρά Δευτέρα,την ημέρα της μεγίστης θεάς του Αέρα της Ήρας.
Αυτό συμβολίζει το φτιάξιμο πρώτα του χαρταετού που πρέπει να είναι ωραίος αλλά και τεχνικά άρτιος με καλή ουρά και κομπάρσα για να μπορέσει να πετάξει.Τούτος ο χαρταετός με την ουρά του το κεφάλι του,τα κομπάρσα που σχηματίζουν μια τριγωνική πυραμίδα (το πρώτο στερεό) αλλά και τη φουντωτή απόληξη της ουρά και τέλος τον σπάγγο που τον συνδέει με αυτόν που τον πετά,τι άλλο να συμβολίζουν?
Θα προσθέσουμε εδώ και το Θύρσο του θεού Διόνυσου που κρατά ο επικεφαλής του Θιάσου.Ένα καλάμι που καταλήγει στην κορυφή σε ένα κουκουνάρι.
Τι άλλο μπορεί να είναι το καλάμι παρά ο κεντρικός ενεργειακός αγωγός του Δέντρου της Ζωής ,της Ψυχής με το κουκουνάρι να συμβολίζει το πολυπέταλο τσάκρα του Σαχασράρα που αποτελεί και το ανώτερο ενεργειακό κέντρο που δίνει τη βίωση του Όλου?
Στον Χαρταετό η ουρά συμβολίζει την ενέργεια Κουνταλίνι που ρέει από το τη βάση της σπονδυλικής στήλης προς την κεφαλή και ενεργοποιεί όλα τα τσάκρα της ψυχής ώστε αυτή να ακτινοβολήσει και να πετάξει ελεύθερη ψηλά στον αέρα του νοητικού ουρανού (devahan).
Θα κρατηθεί όμως με το νήμα της ζωής,τον σπάγγο του αετού,στο σώμα του μύστη που μπορεί να την βγάλει έξω από το σώμα του ,μέχρι που η Κόρη Περσεφόνη να το κόψει το νήμα και να χαθεί ο Χαρταετός-Ψυχή στον απέραντο φωτεινό -νοητό ουρανό.
Τούτο συμβολίζεται από τα κομμάτια λατού( τενεκές) που τοποθετούσαμε παιδιά στην ουρά και το συνηθίζουν σήμερα οι Ινδοί με σκοπό να κόψουμε τον σπάγγο του άλλου αετού.
Η νηστεία  της Καθαρής εβδομάδας και η έναρξη του ακάθιστου ύμνου την  Καθαρά Παρασκευή,την ημέρα της θεάς Αφροδίτη,που είναι και ιερή ημέρα των απανταχού μουσουλμάνων δηλώνει την προετοιμασία της ψυχής για το μεγάλο μυστήριο της Ανάστασης που θα ακολουθήσει.
Είναι φανερό ότι οι αρχαίοι Αθηναίοι μετέφεραν την απόκρυφη γνώση της Ψυχής στις εορτές του θεού Διόνυσου τον Φεβρουάριο που συμμετείχαν όλοι οι πολίτες.
Στα μυστήρια όμως των Καβείρων στη Βοιωτία,Λήμνο,Σαμοθράκη και του Νάρκισσου στις Θεσπιές,όπως και των Ελευσινίων δινόταν η βαθύτερη εξήγηση της ανθρώπινης ύπαρξης και της πορείας της ψυχής.
Τούτα πέρασαν αργότερα στα χριστιανικά μυστήρια και μείναν οι γιορτές των Απόκρεω και του Καρνάβαλου ,ως συνέχεια των Διονυσιακών εορτών,ζωντανές στο λαό,όπως ζωντανή και αιώνια είναι η ψυχή του καθενός ανθρώπου!

 Κλείνουμε το άρθρο με την τελευταία μέρα των Διονυσίων ,την εορτή προς τιμή των Νεκρών που μαγείρευαν οι Αθηναίοι πολυσπόρια ανακατεμένα με μέλι δηλαδή Κόλλυβα και πρόσφεραν στις νεκρές ψυχές.Θεωρούσαν τότε ,ότι οι ψυχές είχαν έρθει στη Γη και γιόρταζαν μαζί με τους ζωντανούς.Αυτή η μέρα γιορτάζεται σήμερα, στο Ψυχοσάββατο της προηγουμένης Κυριακής της Απόκρεω ,και της Τυρινής με την προσφορά των κόλλυβων και με τα τρισάγια στα νεκροταφεία.
Η γιορτή τελείωνε με την ανάκρουση του Ιεροφάντη προς τις ψυχές:

"Θύραζε Κήρες,ουκ ένι Ανθεστήρια" . 

Τέλειωσε η γιορτή ,ψυχές καιρός να
αποχωρήσετε ,μέχρι του χρόνου ξανά.


 Καλή Σαρακοστή

κωπηλάτης