Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2014

ΕΠΙΜΥΘΙΟΝ].Το άρμα του Πλάτωνος,το άρμα του Ιεζεκιήλ και ο μαγικός αυλός του Μότσαρτ...

Όσο λοιπόν για την αθανασία της(ψυχής), αρκετά είναι αυτά· για τη μορφή της όμως πρέπει να ειπούμε τ' ακόλουθα: Τι λογής βέβαια είναι, αυτό για να φανή θέλει δίχως άλλο θεϊκή και μακρόλογη περιγραφή· με τι πράγμα όμως μοιάζει, αυτό για να φανή αρκεί περιγραφή ανθρώπινη και πιο σύντομη. Με τέτοιο λοιπόν τρόπο ας μιλήσωμε. Λέμε λοιπόν πως μοιάζει με τη σύδετη δύναμη που έχει ένα ζευγάρι φτερωτά άλογα μαζί με τον ηνίοχο. Τα άλογα λοιπόν των θεών και οι ηνίοχοι είναι όλοι καλοί κι από καλή γενιά, ενώ στους άλλους είναι ανακατωμένα. Και πρώτα–πρώτα ο δικός μας αρματηλάτης βαστάει με τα χαλινάρια ένα μονάχα ζευγάρι άλογα, κι από τ' άλογα αυτά το ένα είναι όμορφο κι ευγενικό κι από καλή γενιά, ενώ το άλλο είναι απ' αντίθετη κι αντίθετο∙ έτσι η ηνιόχηση είναι σε μας από την ίδια τη μοίρα δύσκολη κι επίπονη. Πώς όμως ειπώθηκε το ένα θνητό και το άλλο αθάνατο ζώο, πρέπει να δοκιμάσωμε να ειπούμε. Όλη η ψυχή εξουσιάζει όλο το άψυχο και διατρέχει όλο τον ουρανό, πότε με τη μια πότε με την άλλη μορφή. Κι εκείνη λοιπόν που είναι τέλεια και φτερωτή περνοδιαβαίνει μέσα στον αέρα κι εξουσιάζει τον κόσμον όλον· εκείνη πάλιν που θα χάση τα φτερά της φέρνεται με βία δώθε κείθε, ως που να πιασθή από κάτι στέρεο· εκεί μέσα πια μένει, παίρνει γήινο σώμα που, μ' εκεινής τη δύναμη, νομίζει πως κινεί το ίδιο τον εαυτό του· κι αυτό το όλο, σύδετο ψυχή και σώμα, το είπανε ζώο και του έδωσαν το παρανόμι θνητό. Σε ποιο όμως να δώσωμε το παρανόμι αθάνατο δεν έχομε ούτε ένα λόγο θεμελιωμένο με τη σκέψη μας, αλλά πλάθομε, χωρίς να ιδούμε και χωρίς να νοιώσωμε καθαρά, το θεό ένα αθάνατο ζώο, που έχει και ψυχή, που έχει και σώμα, μα που είναι τα δυο αυτά σ' όλους τους αιώνες σύδετα. Αυτά ως τόσο ας είναι κι ας λέγωνται όπως ο θεός θέλει την αιτία όμως που πέφτουνε τα φτερά, που πέφτουνε από την ψυχή πρέπει να την ιδούμε. Και είναι περίπου η ακόλουθη.
Η δύναμη του φτερού είναι το φυσικό της να τραβάη το βαρύ προς τα πάνω, και να το ανεβάζη ψηλά εκεί όπου κατοικεί το γένος των θεών· κι απ' όσα είναι κατά το σώμα η ψυχή έχει καταλάβει πιο πολύ από το θείο· και το θείο είναι όμορφο, σοφό, καλό και ό,τι άλλο όμοιο. Μ' αυτά δα πιο πολύ θρέφεται και μεγαλώνει της ψυχής το φτέρωμα, ενώ με το άσχημο και με το κακό και με τάλλα τ' αντίθετα μαραίνεται κι αφανίζεται. Ο μεγάλος λοιπόν άρχοντας στον ουρανό ο Ζευς, οδηγώντας το φτερωτό του άρμα, πορεύεται πρώτος, τα βάζει όλα σε τάξη και όλα τα φροντίζει· και τον ακολουθάει στρατιά από θεούς και δαίμονες παραταγμένη σε ένδεκα μέρη· γιατί η Εστία μένει μονάχη στον οίκο των θεών. Οι άλλοι όμως θεοί, όσοι έχουνε την τάξη τους μέσα στον αριθμό των δώδεκα, πάνε μπροστά σαν άρχοντες με την τάξη που είναι βαλμένος ο καθένας. Εκεί λοιπόν μέσα στον ουρανό υπάρχουνε πολλά και τρισμάκαρα οράματα και περάσματα, που τα περνοδιαβαίνει το ευτυχισμένο γένος των θεών, και καθένας των φροντίζει ό,τι είναι ταγμένο σ' αυτόν κι ακολουθάει όποιος ολοένα θέλει και μπορεί, γιατί ο φθόνος στέκει έξω από τη χορεία των θεών. Κι όταν πάνε σε συμπόσιο και σε χαροκόπι, ανεβαίνουν τον ανήφορο που φέρνει ως την άκρη της αψίδας του ουρανού· και σ' αυτό το ανέβασμα τα οχήματα των θεών, όντας ισοζυγισμένα και καλοκυβέρνητα, πάνε εύκολα, τάλλα όμως με μόχθο· γιατί το άλογο που έχει την κακοτροπιά βαραίνει και ρέπει βαριά προς τη γη, αν δεν είναι καλά γυμνασμένο από τον ηνίοχο. Κι εδώ, είναι ο μόχθος και ο έσχατος αγώνας της ψυχής. Εκείνες βέβαια οι ψυχές που τις λένε αθάνατες, όταν φθάσουνε στην άκρη της αψίδας, περνάνε πέρα, στέκουν επάνω στο καταράχι τ' ουρανού, και καθώς στέκουν τις πάει γύρω η περιφορά, κι αυτές βλέπουνε τα όσα είναι πέρα από τον ουρανό.
Φαίδρος-Πλάτωνος

Αυτό λοιπόν είναι το απόσπασμα από το Φαίδρο του Πλάτωνος που προσομοιάζει την ψυχή με άρμα.Και δε μιλάει για την μεγάλη παγκόσμια ψυχή αλλά για την ατομική ψυχή που ήδη περιγράψαμε.Ένα νοητικό κατασκεύασμα που ζεί στην περιοχή του αστρικού κόσμου,του Ασύνειδου και δεν είναι ακριβώς αθάνατη,αλλά δυνάμει αθάνατη ή κολασμένη να τριγυρνά από το ένα μέρος του αστρικού χώρου στο άλλο,χωρίς να βρίσκει την αληθινή ησυχία.Γιατί η αληθινή ησυχία είναι όπως γράψαμε ΤΟ ΚΕΝΟΝ.Αυτό το άδηλον απροσμέτρητον και ανείπωτο με λέξεις που δίδαξαν οι σοφοί της Ασίας.
Το άρμα αυτό το κατασκευάζει ο ίδιος ο αναβάτης (Ο ΑΝΑΒΑΤΗΣ=633=ΕΣΤΙ ΖΕΥΣ).Και βάζει τον Ηνίοχο δηλαδή τον νού του,να το διευθύνει.Αρμα με συγκρυόμενα θυμικά,δε μπορεί να κατευθυνθεί προς τον τελικό στόχο,που είναι η ένωση με το θείο φως,αλλά μια πάει προς τα πάω και μια προς τη Γη,όπου κολλάει σε κάποιο νέο ζωντανό οργανισμό,άνθρωπο ή ζώο και συνεχίζει σαν δαίμονας το βασανισμό των ανθρώπων και του ίδιου φυσικά.
Ένα άρμα όμως με υπέροχα λαμπερά άσπρα άλογα ,θα κατευθυνθεί προς τον απέραντο φωτεινό ωκεανό και θα βυθιστεί μέσα του και θα γίνει Ένα με τον Ωκεανό,τελειώνοντας το ταξίδι του εκεί,στο Απόλυτο και Ευδαίμον Κενό.
Ας δούμε τώρα και το παρόμοιο όχημα του Ιεζεκιήλ που πολλοί ερευνητές το πέρασαν για UFO ενώ δεν είναι παρά ,παραλλαγή του  άρματος του Πλάτωνος:
  • Ιδού, επάνω στον θόλον, που υπήρχεν υπεράνω από τας κεφαλάς των Χερουβίμ, είδα κάτι, που ωμοίαζε με θρόνον κατεσκευααμένον από πολύτιμον λίθον σαπφείρου. Ο Κυριος είπεν στον άνδρα, ο οποίος εφορούσε τον ποδήρη χιτώνα. “Είσελθε ανάμεσα από τους τροχούς, που ευρίσκονται κάτω από τα Χερουβίμ. Γέμισε τας παλάμας σου από τους αναμμένους άνθρακας, που ευρίσκονται ανάμεσα των Χερουβίμ και σκόρπισέ τους εις την πόλιν Ιερουσαλήμ”. Εκείνος εμπρός εις τα μάτια μου εισήλθεν, όπου ο Θεός τον διέταξε. Τα Χερουβίμ ήσαν όρθια στο δεξιόν μέρος του ναού, η δε νεφέλη του Θεού εγέμισε την εσωτερικήν αυλήν του ναού.Η λάμψις της δόξης του Κυρίου εσηκώθη από τα Χερουβίμ, ήλθεν στο κατώφλιον του ναού και εγέμισε τον οίκον του Κυρίου η νεφέλη. Και η αυλή ακόμη εγέμισεν από το φως της δόξης του Κυρίου.Το δούϊσμα από τας πτέρυγας των Χερουβίμ ηκούετο έως εις την εξωτερικήν αυλήν του ναού, ωσάν φωνή του παντοδυνάμου Θεού, ο οποίος ωμιλούσε.Οταν ο Κυριος εδωσεν εντολήν στον άνδρα, που εφορούσε την ιεράν ποδήρη στολήν, και του είπε· “πάρε πυρ ανάμεσα από τους τροχούς των Χερουβίμ”, ο ανήρ εκείνος ήλθε και εστάθη πλησίον στους τροχούς.  Ενα από τα Χερουβίμ άπλωσε το χέρι του στο μέσον του πυρός, που υπήρχεν ανάμεσα από τα Χερουβίμ, επήρε και έδωκεν εις τα χέρια του ανδρός, που εφορούσε την ποδήρη ιεράν στολήν, εκείνος δε επήρε το πυρ και εξήλθε. Τοτε δε εγώ είδα τα Χερουβίμ να έχουν κάτω από τας πτέρυγας των ομοιώματα ανθρωπίνων χειρών.Παρετήρησα και είδα τέσσαρας τροχούς πλησίον των Χερουβίμ, ένας τροχός κοντά στο κάθε Χερουβίμ. Η θέα των τροχών αυτών εφαίνετο ωσάν πολύτιμος λίθος του άνθρακος (διαμάντι).Το σχήμα των ήτο το αυτό και στους τέσσαρας τροχούς. Ητο δε τέτοιο, ώστε εφαίνετο, ότι ο ένας τροχός υπήρχεν εντός του άλλου τροχού.Οταν τα Χερουβίμ επροχωρούσαν και επορεύοντο προς τας τέσσαρας διευθύνσεις, δεν εστρέφοντο προς μίαν εκάστην διεύθυνσιν. Εκινούντο προς οιανδήποτε κατεύθυνσιν, χωρίς να στρέφουν τα πρόσωπα των κατά την κίνησιν της κατευθύνσεως αυτής.Τα πλευρά των, τα χέρια των, αι πτέρυγές των και οι τροχοί ήσαν γεμάτα ολόγυρα από οφθαλμούς. Και τα τέσσαρα είχαν τους τροχούς των.Ηκουα δε εγώ μίαν φωνήν, να ονομάζη του τροχούς τούτους Γελγέλ, δηλαδή ταχείς.Τέσσαρα πρόσωπα είχε το κάθε Χερουβίμ. Το πρόσωπον το πρώτον ήτο πρόσωπον βοός, το πρόσωπον του δευτέρου ήτο πρόσωπον ανθρώπου και το τρίτον ήτο πρόσωπον λέοντος. Το δε τέταρτον ήτο πρόσωπον αετού.Τα Χερουβίμ υψώθησαν. Αυτό το ανθρώπινον ομοίωμα, που είδα, ήτο εκείνο, που είχα ίδει πλησίον του ποταμού Χοβάρ.Καθ' ον χρόνον τα Χερουβίμ επορεύοντο, συνεπορεύοντο μαζή των και οι τροχοί, οι οποίοι ευρίσκοντο πλησίον των. Οταν τα Χερουβίμ ήπλωναν τας πτέρυγάς των, δια να πετάξουν επάνω από την γην, δεν έμεναν οι τροχοί εις την γην, αλλά τους ακολουθούσαν. Οταν τα Χερουβίμ εστέκοντο ακίνητα, και οι τροχοί δεν εκινούντο. Οταν επετούσαν επάνω από την γην επετούσαν και οι τροχοί μαζί των, διότι και εις αυτούς υπήρχε πνεύμα ζωής, ήσαν ζώσαι πνευματικαί υπάρξειςΕβγήκε τότε η μεγάλη εκείνη θεία λάμψις του Κυρίου από τον ναόν του Κυρίου και εκάθισεν επάνω εις τα Χερουβίμ.Ηπλωσαν τότε τας πτέρυγάς των τα Χερουβίμ, ανέβησαν επάνω στον αέρα και εβγήκαν ενώπιόν μου από τον ιερόν ναόν. Οι τροχοί ευρίσκοντο πλησίον των. Ηλθαν και εστάθησαν εις την είσοδον της απέναντι πύλης του ναού του Κυρίου και η λάμψις της δόξης του Θεού του ισραηλιτικού λαού ευρίσκετο επάνω από αυτά.Αυτό ήτο το ζων ον, που εγώ είδα κάτω από τον Θεόν του Ισραήλ πλησίον του ποταμού Χοδάρ. Εκατάλαβα ότι αυτά είναι τα Χερουβίμ.Τέσσαρα πρόσωπα υπήρχαν εις κάθε Χερουβίμ και οκτώ πτέρυγες στο καθένα από αυτά. Κατω από τας πτέρυγάς των υπήρχαν κάτι, που ωμοίαζαν με χέρια ανθρώπων.Τα πρόσωπα των τεσσάρων αυτών Χερουβίμ, ήσαν όμοια με τα πρόσωπα τα οποία είδον κάτω από την δόξαν του Θεού του Ισραήλ πλησίον του ποταμού Χοβάρ. Τα Χερουβίμ με τα τέσσερα πρόσωπα το καθένα, όπου και αν κατηυθύνοντο, επορεύοντο κατά μέτωπον. 
Όπως καταλαβαίνεται ο προφήτης Ιεζεκιήλ είναι πιο αποκαλυπτικός από τον Πλάτωνα στο άρμα του και προσεγγίζει περισσότερο την παρουσίαση του αστρικού σώματος,από την ινδουιστική θεολογία.Οι τροχοί ,που περιστρέφονται και ταχέως δεν είναι άλλο από τα ενεργειακά κέντρα ή tsakras.Ορθή η παρουσίαση των περιστρεφομένων τσάκρας με τα πέταλα-πτέρυγες γύρω τους και με μάτια γεμάτα!
Όπως ήδη περιγράψαμε σε άλλα άρθρα,η παρουσίαση ταιριάζει στο αστρικό-ενεργειακό ανθρώπινο σώμα.Δηλαδή την ατομική ψυχή.Αυτή βλέπει ο προφήτης ,την ατομική του ψυχή που έχει ήδη κατασκευάσει και πιθανά γνωρίζει τι είναι,αλλά δεν το αποκαλύπτει!

Και θα συνεχίσουμε με τον Μαγικό αυλό του Μότσαρτ.Ένας ταλαντούχος από μικρή ηλικία μουσικός που ήταν και ο εμπνευστής της μουσικής του Μπετόβεν,ο οποίος τον αντέγραψε κατά μεγάλο βαθμό.Ο Μότσαρτ την όπερα αυτή την έγραψε στο τελευταίο χρόνο της ζωής του όταν ήταν άρρωστος από προχωρημένη νεφρική ανεπάρκεια.Το έργο εμπνέεται από τον εσωτερισμό των τεκτόνων και βρίθει ανάλογων συμβολισμών.Σημασία έχει όμως εδώ,ο ίδιος ο μαγικός αυλός ,ως συμβολισμός της ατομικής ψυχής,του αστρικού σώματος δηλαδή.Οι νότες του αυλού αντιστοιχούν στα τσάκρα,όπως και οι καμπάνες που τον συνοδεύουν στα ενεργειακά πέταλα και αγωγούς του αστρικού σώματος.
Ο 35 χρονος συνθέτης είχε καταφέρει να φτιάξει και αυτός το ενεργειακό του αστρικό σώμα,κάτι που δεν είναι προϊόν μόνο αυτής της ζωής αλλά και προηγούμενων,στην περίπτωση του Μότσαρτ.Άλλωστε το ταλέντο  της μουσικής το κουβαλούσε στο "σάκο" του από άλλη ζωή,αφού στην ηλικία των έξι (6) ετών συνέθετε ήδη μικρά κομμάτια!Και στα 35 έχτισε την ατομική του ψυχή!


*Πριν τελειώσουμε θα αναφέρουμε και ένα σημερινό τεχνολογικό παράδειγμα,που μας φέρνει κοντά στην αλήθεια,για το κτίσιμο της ατομικής ψυχής.Δέστε ένα βίντεο στο youtube.;Ένα πρόσωπο,το συνθέτει με εικόνα (φώς) και μουσική (ήχο) και το στέλνει ως πομπός σε ένα δέκτη ,μέσω της ατμόσφαιρας ως Ηλεκτρομαγνητικό κύμα.Ο πομπός ας πούμε ότι αντί για βίντεο στέλνει,ένα οργανωμένο συγρότημα,σκέψεων-ιδεών-συναισθημάτων,στο χωροχρόνο και μέσω αυτού που οι αρχαίοι έλεγαν Αιθέρα σε ένα μελλοντικό ή και παρελθοντικό ,νέο εγώ-νου-σώμα,σε μια άλλη εποχή σε ένα άλλο τόπο που θα μπορούσε να είναι και άλλος πλανήτης.Κάπως έτσι αν το σκεφτείτε,μας χάρισε η Μεγάλη Μητέρα το Δώρο της Κτίσεως μιάς προσωπικής-ατομικής ψυχής που συνδέει το τωρινό εγώ με τα άλλα αδελφά εγώ στον χωροχρόνο.Αυτό ήρθε και δίδαξε και ο ενσαρκωμένος Θεός,Ερμής-Ιησούς.
εεεε.Ο Δ

Τελειώνοντας θα πούμε ότι παρόμοιες αναφορές,είναι άφθονες στην μυθολογία των λαών της Γης,στις οποίες μπορεί κανείς να ανατρέξει,και βέβαια στη δικιά μας μυθολογία,ως κατάλοιπα της αρχαίας διδασκαλίας των σοφών εκείνου του μεγάλου πολιτισμού της προαρχαίας Αθήνας και της Ατλαντίδας που παρήκμασε,όπως όλα παρακμάζουν και καταστράφηκε από την μετατροπή τελικά αυτών των ατομικών ψυχών σε τρομερά όπλα καταστροφής.
Αυτό είναι που πρέπει να αποφύγει η σημερινή πλανητική ηγεσία με κάθε τρόπο και ελπίζουμε να τα καταφέρει!
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ



κωπηλάτης


παραπομπές:
1]http://www.greek-language.gr/greekLang/ancient_greek/tools/corpora/anthology/content.html?m=1&t=553

2]http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh/Iezekihl/Iezekihl_kef.9-10.htm