Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2016

ΗΛΕΚΤΡΑ του Ευριπίδη-Αποκρυφιστική Ερμηνεία

*Με αφορμή την παρουσίαση της τραγωδίας στην Αρχαία Ολυμπία το καλοκαίρι του 2015 ...
Η τραγωδία αυτή του Ευριπίδη είναι έργο του 413 π.χ. αργότερα δηλαδή από την Ηλέκτρα του Σοφοκλή και την σχετική τριλογία του Αισχύλου.Ο Ευριπίδης ήταν σίγουρα κάτοχος των απόκρυφων μυστήριων του ανθρώπινου γένους ,όπως βέβαια ο Αισχύλος ,που τα αποκάλυψε "'αθελα" του στην τριλογία του Προμηθέα και τιμωρήθηκε από το ιερατείο των Αθηναίων.Ιερατείο το οποίο ήταν το ιερατείο της Λευκής φυλής των Ιώνων και πρότερα Φοινίκων με μακροχρόνια ιστορία από άλλους πλανήτες και αστέρια ,μεταξύ των οποίων ήταν και είναι ο πλανήτης Γη.
Όμως η Ηλέκτρα τραγωδία θα λέγαμε ότι δεν έχει αποκρυφιστική σχέση με παρόμοιες μυθολογικά και ιστορικά όπως αυτές του Αισχύλου και Σοφοκλή με θέμα τους Ατρείδες ούτε ακόμη με άλλες που διαπραγματεύονται θέματα τιμής όπως η Αντιγόνη.Χωρίς βέβαια να αποκλείουμε το αποκρυφιστικό στοιχείο από την τραγωδία αυτή.Υπήρξε όμως η τραγωδία Περσεύς του Σοφοκλή και άλλες παρόμοιες των ρωμαϊκών χρόνων που έχουν σχεδόν το ίδιο αποκρυφιστικό μοντέλο.
Θα λέγαμε λοιπόν ότι η Ηλέκτρα του Ευριπίδη είναι η συνέχεια  ή η παραλλαγή του Περσέα του Σοφοκλή...
Ο μύστης Ορέστης όπως αποκεφαλίζει τον Αίγισθο όπως ο Περσέας την Μέδουσα-Νου!Γιατί ΝΟΥΣ=720=ΜΕΔΟΥΣΑ.Και τα φίδια που περιστοιχίζουν την κεφαλή της Μέδουσας δεν είναι παρά οι σκέψεις-τα νοητικά κύματα.Η αρχή και το τέλος στην προαιώνια ιερότατη πράξη του διαλογισμού.
Ο ησυχασμός του νου-Αίγισθου..ο αποκεφαλισμός του, που στον Αίγισθο δηλώνεται και με τη κατασίγαση των παθών και των αισθήσεων.Η Σιωπή αυτή θα οδηγήσει τον μύστη Ορέστη στην πύλη του Αγαθού.Και η πύλη είναι ο φίλος του Πυλάδης.Κατέρχονται από το Βορρά στη χώρα των θνητών στο Νότο για να βρούν Ταγαθόν του Πλάτωνος..τον αληθινό Εαυτό...Τον καθαρό Ηλιο,την Παρθένα Ηλέκτρα.
Και ΗΛΕΚΤΡΑ =464=Ο ΗΛΙΟΣ ΕΙΝΑΙ-αλλά και ΗΛΕΚΤΡΑ=464=Ο ΛΟΓΟΣ ΕΣΤΙ
 Βλέπουμε εδώ την πανάρχαια ιδέα της ενσάρκωσης του Λόγου του Θεού σε θνητό πρόσωπο,εδώ στη μορφή της παρθένας Ηλέκτρας που ζει μια λιτή,στερημένη ζωή με τον αγρότη σύντροφο της που τη σέβεται και δεν την αγγίζει....Θυμίζει τον γέρο-ραβίνο Ιωσήφ που προσέχει τη μικρή Μαρία και δεν την ακουμπά!!!Προφανώς αμφότεροι οι γέροι είναι μύστες ή μάλλον Δάσκαλοι που κατέχουν το μυστικό της Ηλέκτρας-Μαρίας.Δηλαδή την κατάκτηση της αληθινής φύσης του Εαυτού.
Δεν υπάρχει στην ουσία ατομικό "εγώ" αλλά μόνο εκείνο της Μητέρας-Φύσης που φωτίζει και ηλεκτρίζει σαν Ήλιος.Αυτό το Εγώ πρέπει να κατανοήσουν οι μύστες και θα περάσουν δοκιμασίες γιαυτό,όπως πέρασαν όλοι οι Ήρωες της παγκόσμιας μυθολογίας κια επί του προκειμένου,ο Ορέστης και παλιότερα ο Περσεύς.
Αν ρίξουμε μια ματιά και στο όνομα Περσευς,υποδηλώνει αυτό που περισσεύει και περνά από τη συνείδηση ή μάλλον από τον χαρακτήρα ,από ζωή σε ζωή.Και το Ορέστης αν και δηλώνει το όριο...στα αγγλικά έχει μείνει,ίσως,μια αναφορά στο rest ως υπόλοιπο..δηλαδή ξανά αυτό που μένει και κρατιέται από τον Νου της Φύσης για να αναστηθεί σε επόμενη ζωή και ζωές μέχρι την επίτευξη της Φώτισης...
Ο Ορέστης λοιπόν συναντά την αδελφή Ηλέκτρα και τον σύζυγο της που δεν είναι παρά ο Δάσκαλος,ο Ιεροφάντης που βρίσκεται δίπλα στην αληθινή Ουσία της Φύσης,
την Ηλέκτρα-Λόγο.
Και πιθανά με την καθοδήγηση του-κάτι βέβαια που δεν αναφέρεται στην τραγωδία-οδηγείται στον να σκοτώσει τον μνηστήρα της μάνας του,τον Αίγισθο που συμβολικά παραπέμπει στο Εγώ-Εστί...δηλαδή στο μικρό εγώ που καταφέρνει και νικά ο Ορέστης για να δώσει την ελευθερία στην Ηλέκτρα-Ουσία να λάμψει περιχαρής ως Φύση Αληθινή.
Όμως σωστά ο τραγωδός-μύστης Ευριπίδης,δε μένει μόνο στο θάνατο του ατομικού μας εγώ,αλλά προχωρά και παρουσιάζει τον υποψήφιο μύστη,τον Ορέστη να σκοτώνει και τη μητέρα του.την εγκόσμια μητέρα -Κλυταιμνήστρα που συμβολίζει τον κύκλο των παθών.Αισθήματα και συναισθήματα,σχέδια και σκέψεις που κρατούν χρόνια και ζωές τον καθένα μας αιχμάλωτο στον κύκλο των παθών τον αστρικό ουροφόρο όφι ,τον χώρο εκείνο που βρίθει από κακοποιές αστρικές οντότητες-δαίμονες και δεν αφήνουν τον μαθητή-υποψήφιο μύστη να χαρεί και να βιώσει την τελική ένωση με το Φως-Ηλέκτρα.Γιατί δεν αρκεί μόνο η Φώτιση και η Γνώση,αλλά πρέπει σταδιακά να ακολουθήσει η Βίωση του Όλου και αυτό πρέπει να γίνει με την εξόντωση των παθών.
Έτσι ο Ορέστης σκοτώνει και τη μητέρα του Κλυταιμνήστρα και μπορεί πια να βιώσει την Αλήθεια και το Φως που συμβολίζεται με την Ηλέκτρα.Ο Ιερός Γάμος του φίλου του Πυλάδη με την Ηλέκτρα ,υποδηλώνει το πέρασμα (Πύλη- Άδη) στη Σοφία και τη Βίωση της Αλήθειας.
Όμως δεν τελειώνει εκεί η περιπέτεια του Μύστη,πια,Ορέστη.Οι Διόσκουροι εμφανίζονται ,δηλούμενοι τις δύο αρχές που στηρίζεται ο Νους της Μεγάλης Μητέρας.Το θνητό και το Αθάνατο.Το μεγάλο Εγώ αλλά και το ατομικό μικρό εγώ.Παρόμοια συμβολική έχουμε στις δύο στήλες του Ναού του Σολομώντα,σύμβολο που βρίσκουμε και στην Ανατολή ως αρχές Γιν-Γιανγκ.
Έτσι ο Ορέστης δεν τελείωσε με τον κόσμο του μικρού εγώ,Τον βρωτό κόσμο των μετενσαρκώσεων.
Έχει ακόμη-κάρμα-να εξαντλήσει και θα τον οδηγήσει αυτό στην τελευταία του ενσάρκωση.Γιατί όταν ένα μαθητής πετυχαίνει τη Φώτιση και ακολούθως τη Βίωση της Ουσίας-Ηλέκτρας,δε μένει πια παρά μόνο μία ακόμη ενσάρκωση,ως Δασκάλου αυτή τη φορά και ως θνητού που κουβαλάει φόρτο-κάρμα από άλλες ζωές(εδώ δηλώνεται με τις Ερινύες) και πρέπει να εξαντληθεί.
Η Ψυχοστασία του Ορέστη στον Άρειο Πάγο θυμίζει ανάλογη παράσταση δίκης ψυχής στην Αιγυπτιακή Μυθολογία με τους θεούς Θωθ,Άνουβι,Ίσιδα ή Αθηνά,Άρη,Απόλλων να μετέχουν στη δίκη που συμβολίζει την τελική αποφόρτωση-κάθαρση του εγώ από το περασμένο κάρμα και την Τελική Ένωση με το Θείον-Όλον.
Παρατηρούμε ότι η θρησκεία τελικά είναι μια παγκόσμια έννοια σε μυθολογίες από τη Σκανδιναβία και την Ελλάδα,Αίγυπτο,μέχρι την Ινδία και την Κίνα και την Ιαπωνία.
Και η Αλήθεια είναι παγκόσμια και μεταδόθηκε δια της μυθολογίας και της Τέχνης από γενιά σε γενιά μέχρι και τις μέρες μας ακόμη και παραδίδεται στους μαθητές -υποψήφιους μύστες που είναι Ικανοί και Έτοιμοι να παραλάβουν τον Πυρσό ως νέοι Δαδηφόροι και Ευέλπιδες Ιεροφάντες.

κωπηλάτης